DE SPOORWEGEN VERBINDEN MENSEN

Opmerking
  • EU e-Privacy Directive

    This website uses cookies to manage authentication, navigation, and other functions. By using our website, you agree that we can place these types of cookies on your device.

    View e-Privacy Directive Documents

    You have declined cookies. This decision can be reversed.

Tijdens het Sturingscomité dat volgde op het Nationaal Comité van 8 december 2015 bleek dat er geen ruimte meer was voor verder overleg. In gemeenschappelijk vakbondsfront werd een stakingsaanzegging ingediend voor 6, 7 en 21, 22 en 23 januari 2016. Het begin van enkele spannende weken op zoek naar een oplossing uit de impasse.

Ook de verzoeningsvergadering van 14 december bracht geen soelaas. Een staking leek onafwendbaar. Alleen de Nationale Paritaire Commissie (NPC) van 16 december kon nog een uitweg bieden. Helaas werden daar alleen maar dossiers ‘doorgedrukt’, waaronder het dossier van de vermindering van de kredietdagen. Extra olie op het vuur! Van sociaal overleg was al lang geen sprake meer.

Los van de vraag of de directie dat zomaar kan beslissen zonder het akkoord van de erkende organisaties, veroorzaakte de beslissing veel onzekerheid. Hoe zou dit immers toegepast worden? Het voorstel van de directie cumuleerde alle ‘afwezigheden’. Ook vergaderingen van het comité PBW of van de GPC’s, allerhande dienstvrijstellingen en zwangerschapsverlof zouden worden meegerekend. Bovendien zou het heel wat geld kosten om de programma’s in SAP aan te passen aan de nieuwe regelgeving.

Een mogelijkheid tot sociale bemiddeling?

De erkende organisaties vroegen dan maar om een sociaal bemiddelaar aan te stellen. De voorzitter stuurde een nota naar het kabinet van minister Kris Peeters, maar hij wilde hier alleen op ingaan onder een aantal voorwaarden. Zo moest de stakingsaanzegging opgeschort worden. Alleen dan zouden er bemiddelaars komen om een analyse te maken van de sociale toestand en om de dialoog opnieuw op gang te trekken.

Omdat we wilden weten waarover er gepraat zou kunnen worden, werd de piste van een ‘ontmijner’ naar voren geschoven, maar de regering weigerde ook die route. Toch waren er ook signalen dat er nog ruimte was voor onderhandeling.

Geen staking aan Vlaamse zijde

Na overleg met onze Franstalige collega’s en de collega’s van het gemeenschappelijk vakbondsfront moesten we beslissen of we zouden staken op 6 en 7 januari. Daarop heeft de Vlaamse ACOD Spoor in overleg binnen de instanties en trouw aan de eerder genomen beslissingen gekozen om alle mogelijkheden tot sociaal overleg tot op het einde uit te putten en dus de stakingsaanzegging te laten vallen.

Dat onze Franstalige collega’s ervoor kozen om de staking toch te laten doorgaan, is slechts een verschil in strategie. De analyse ten gronde was dezelfde in beide taalvleugels. We zijn er overigens beide van overtuigd dat er nog ontzettend veel werk op de plank ligt voor de komende onderhandelingen.

Vernieuwde hoop

Tijdens de vergadering van dinsdag 12 januari werd samen met de directie een kalender opgesteld voor onderhandelingen over tal van dossiers. De komende weken zullen dus bepalend worden voor de toekomst van ons bedrijf.

Voor ACOD Spoor ging dit conflict nooit over gemiddeld één uur langer werken, zoals in de media uitgebazuind werd. We wilden de mogelijkheid om een kwalitatieve dienstverlening te kunnen bieden aan de reizigers. Vanzelfsprekend kan dat alleen maar met voldoende personeel en met respect voor hun persoonlijk en sociaal leven.

Want hoewel we een werkweek hebben van een equivalent van 36 uren, zijn er heel wat spoormensen die veel langer werken. Hoeveel zijn er niet die zeven dagen op rij werken, in een ploegenstelsel (3 x 8) of met zeer onregelmatige uren, zoals bij het rijdend personeel?

De komende weken zijn cruciaal, we houden jullie zeker op de hoogte.

 

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.