Opmerking
  • EU e-Privacy Directive

    This website uses cookies to manage authentication, navigation, and other functions. By using our website, you agree that we can place these types of cookies on your device.

    View e-Privacy Directive Documents

    You have declined cookies. This decision can be reversed.


De aanval op de Belgische spoorwegen is begonnen. Niets deugt nog: te duur, te laat, te veel, te eigen,… Het personeel en de reizigers zijn de pineut van wat er fout loopt in het beleid bij de NMBS. Intussen houdt de kritiek aan, ook al wordt het overgrote deel daarvan geuit zonder grondige kennis van zaken. De waarheid heeft echter haar rechten.

Financieel mismanagement

Velen zijn vergeten dat het beleid een vorige CEO een flinke aanslag pleegde op de financiële mogelijkheden van onze spoorwegmaatschappij. We verwijzen graag naar de ruim 800.000 euro aan externe audits en de voor zichzelf geregelde afscheidspremie van 1.150.000 euro. Een niet onaardig cijfer als je beide bedragen optelt. Voorts was het de voorbije jaren ook de gewoonte vele externe medewerkers aan te trekken voor taken die voordien door eigen personeel werden uitgevoerd. Dat extra personeel was niet alleen duur, maar had ook weinig affiniteit met het spoorwegbedrijf. Bovendien slaagde de directie er niet in de communicatie tussen de nieuwkomers en de uitvoerende diensten in goede banen te leiden – met alle (soms catastrofale) – gevolgen van dien.

Eigen profijt

Het is dan ook bijzonder grof om vast te stellen dat in bepaalde gevallen er zowat sprake was van misbruik van overheidsgeld om vrienden aan een job te helpen – goed betaald en liefst buiten het statuut om. Die medestanders verklaarden dan maar wat graag dat het statuut van het personeel nergens goed voor is. Behalve dan als ze er zelf hun profijt mee kunnen doen – iets wat ook de CEO niet vreemd was overigens. In bepaalde gevallen werd er zelfs politieke druk ingeschakeld om dezelfde voordelen als de verguisde statutairen te krijgen.

Uitgeperst personeel

Negen jaar wanbeleid weegt op de werking van een spoorwegbedrijf. Getuige daarvan ook het personeel in uitvoerende diensten dat zijn recuperatiedagen niet kan opnemen. Ze investeren meer tijd dan van hen verwacht wordt om de treinen te laten rijden, maar worden als luiaards bestempeld wanneer ze hun terechte vrije dagen opeisen. In sommige privébedrijven zou voor minder gestaakt worden! En als je maar voldoende herhaalt dat het luiaards zijn, gelooft de bevolking het nog ook.

Mutualiteit in de uitverkoop

Ook de eigen mutualiteit van het spoorwegpersoneel is sommigen een doorn in het oog. Die zou immers verkwistend zijn. Men verzwijgt echter dat ze neutraal is en gespijsd wordt door de werknemers zelf via wettelijke afhoudingen. Ze dragen trouwens 0,47% extra af van hun wedde. Zo kan het personeel genieten van tussenkomsten van terugbetalingen, van een hospitalisatieverzekering of sociale bijstand voor wie problemen met de gezondheid krijgt. Dat maakt deel uit van de arbeidsovereenkomst en werkt als een solidariteitsreserve. Bovendien blijkt deze eigen mutualiteit in de praktijk 148 euro per ‘aangeslotene’ goedkoper te zijn dan externe alternatieven. Maar blijkbaar willen de partijen die momenteel de regering uitmaken en hun bevriende ondernemersorganisaties het spoorwegpersoneel liever doorsturen naar duurdere externe ziekenfondsen en private verzekeraars.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.