Opmerking
  • EU e-Privacy Directive

    This website uses cookies to manage authentication, navigation, and other functions. By using our website, you agree that we can place these types of cookies on your device.

    View e-Privacy Directive Documents

    You have declined cookies. This decision can be reversed.

Hoewel men vanop de regeringsbanken roept dat de syndicale stakingsacties 'politieke stakingen' zijn, bestaat er geen twijfel meer over dat ze op kruissnelheid zitten en bovendien breed gedragen worden. We strijden voor onze sociale verworvenheden - In de private sector, maar ook bij de spoorwegen. ACOD Spoor zet zich dagelijks in voor de verbetering van de werkomstandigheden en - voorwaarden van het personeel van dit overheidsbedrijf.

Opmerkelijk is dat sommigen er vol trots prat op gaan 'slechts één keer gestaakt' te hebben. Hebben ze al eens de vergelijking gemaakt tussen de werkvoorwaarden bij de start van hun carrière, waar ze nu staan en waaraan ze zich door de regeringsmaatregelen kunnen verwachten?

Het Britse 'voorbeeld'

ACOD Spoor huivert van de koers die de federale regering momenteel aanhoudt. Ze doet verdacht veel denken aan het Groot-Brittannië van Thatcher in de jaren '80. Zij had slechts één doel: de kracht en de macht van de vakbonden breken en de spoorwegen liberaliseren. Praat vandaag met de Britse treinreiziger en je krijgt een kleurrijke bloemlezing over de chaotische reiservaringen op het Britse spoor. Je moet bovendien niet lang zoeken om te stuiten op failliete private spooroperatoren, waarvan geacht werd dat ze het veel beter zouden doen dan de overheid.

Het gaat er trouwens niet veel beter aan toe in de Londense Tube (de metro). Ook die werd met grote trom geprivatiseerd in de jaren '90. Reis je vandaag ondergronds door de Britse hoofdstad, dan zie je ook daar het eerste verval. Het is tekenend dat ook hier de overheid verschillende lijnen opnieuw in handen heeft genomen. Om erger te voorkomen.

En in België?

Wat hebben wij geleerd uit het verleden? In de jaren tachtig is de investeringskraan voor de spoorwegen brutaal dicht gedraaid. Het personeelsbestand loopt jaar na jaar terug, het elektrificeren van spoorlijnen is gestopt en er is niet verder geïnvesteerd in rollend materieel. De laatste 10 jaar heeft men daarom een inhaalbeweging moeten inzetten en die is nog lang niet voltooid. Ondertussen voelen de personeelsleden de werkdruk verder toenemen. Dagelijks doen ze hun uiterste best om de treinen te laten rijden en de reizigers op hun bestemming te krijgen met iets wat je eigenlijk moet omschrijven als een 'dagelijkse minimale dienstverlening'.

De politieke wereld blijft echter ziende blind en gaat lustig verder met het inperken van broodnodige investeringen. De gevolgen voor reizigers en personeel kunnen niet uitblijven. Misschien is dat de 'kracht van verandering' waarover sommigen het hebben. In elk geval zal de toekomst een flink stuk somberder worden - zowel voor reizigers als personeel. Dat de CEO van de NMBS zijn eigen bedrijf in de pers nog wat verder in het verdomhoekje duwt met enkele welgeplaatste quotes, helpt onze zaak zeker niet. De slogan 'Werk maken van Werk' ware gepaster. En bij de Belgische spoorwegen is er werk, veel werk. Het bewijs zie je iedere dag als je kijkt op hoeveel externe firma's de spoorwegen een beroep doet. Een blik op dat kostenplaatje levert pas echt veel vragen op!

 Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

(*) Waar ga je heen