Contactformulier Leden

Meer respect a.u.b.


Wat er tijdens het verlengde weekend van 23 en 24 mei in Dinant gebeurde zat er aan te komen stelde een treinbegeleider in de geschreven pers.
En de man heeft jammer genoeg gelijk.

 

Wie dagelijks, zoals ik, pendelt tussen zijn woon- en werkplaats kent de taferelen.
Telaat komende reizigers proberen in laatste instantie via die ene, nog openstaande, treindeur van waaruit de treinchef toezicht houdt, alsnog op de trein te raken.
Héél dikwijls gaat dit gepaard met een scheldpartij tegen de man in uniform die gewoon zijn werk doet en op dat ogenblik als enige taak heeft te waken over ieders veiligheid en de veiligheid van de cliënteel in het bijzonder.

Na een dergelijk dramatisch voorval ontspinnen zich telkens weer de discussies over verantwoordelijkheid en over hoe het drama had kunnen voorkomen worden.

ACOD spoor heeft geen seconde getwijfeld om een standpunt in te nemen.
Na de bediening van het toestel “Verrichtingen gedaan” en nadat hij terug op de trein gestapt is moet de “Treinchef”de laatst openstaande deur ook onmiddellijk sluiten. Punt

Maar er is natuurlijk nog veel meer te zeggen over vooral de aanleiding tot “Dinant 2009”.

In de eerste plaats is er de hopeloos verouderde reglementering.
Lange tijd geleden waren treinen veelal samengesteld uit rijtuigen met vaste opstaptreden waarvan de deuren op elk ogenblik, zelfs tijdens de rit, konden open en toe gedaan worden.
Het was bijgevolg logisch dat de treinchef een oogje in het zeil hield als de trein aanzette op het perron.
Een of andere toeverlaat moest het maar eens in zijn hoofd gehaald hebben om alsnog op een vertrekkende trein proberen te springen in de wetenschap dat hij, als hij hard genoeg trok, de deur alsnog zou open krijgen.
Vandaag zijn alle treinstellen uitgerust met inklappende trappen en pneumatische deuren die, eens gesloten, niet meer open te krijgen zijn.
Nagaan of er tijdens het vertrek eventueel nog een reiziger aan de trein hangt te bengelen is bijgevolg totaal overbodig.
Waar wacht men dus op om een reglementering “Anno 2009” uit te schrijven.

Het toezicht op de perrons wordt ook stelselmatig afgebouwd.
Onderstationschefs die vandaag bijvoorbeeld in Brussel Zuid werken kunnen onmogelijk bij het vertrek van elke trein op alle perrons aanwezig zijn.
Zij dienen dus selectief tewerk te gaan.
En als ze er wel zijn, wat is hun impact op het gebeuren dan nog?
Zij hebben geen politioneel mandaat meer en kunnen een reiziger die zich misdraagt niet meer bij de lurven vatten en, indien nodig, sanctioneren.
Een reiziger die enige vorm van welke agressie dan ook vertoont moet onmiddellijk kunnen geverbaliseerd worden.

Spoorwegmensen in dienst zijn geen vuil van de straat waar tegenover men zich vrijwel alles kan permitteren.
Destijds dwong spoorwegpersoneel in uniform nog ontzag af.
Je dacht drie keer na vooraleer je er mee in de clinch ging.
Vandaag is dat spijtig genoeg anders.
Wetende dat hen in alle omstandigheden opgedragen wordt van klantvriendelijk te blijven ramt de klant van tegenwoordig er maar op los.
Nog heel even en ze verspreiden  bij de NMBS waarschijnlijk affiches met volgende tekst:
“Het spoorwegpersoneel biedt je graag zijn rechteroog aan nadat je zijn linkeroog hebt dicht geklopt”.

Commercieel en klantvriendelijk zijn, het moet inderdaad.
En ja we zijn het ook. Soms zelfs overdreven.
Er is alleen een probleem. De reiziger snapt niet, of wil het niet snappen, dat die klantvriendelijke jongen of dat commercieel aangelegde meisje, hem of haar plots ook moet verbieden om nog snel even op een trein te springen die aan het vertrekken is.
Vanuit zijn egocentrische ingesteldheid is hij zelfs de mening toegedaan dat het zo moet!
Dat het de fout van treinchef is als hij een trein mist waarvoor hij ( de reiziger dus) te laat toekwam in het station of op het perron.

Taferelen van, te laat komende, met treinchefs discussierende, reizigers komen vaker voor dan reizigers die overreden worden als ze de sporen oversteken.
Is het ogenblik niet aangebroken om via een TV- spotje ook eens aan de reiziger duidelijk te maken wat op een perron mag maar vooral niet mag.


Na Dinant heb ik van “de top” niet veel meer gehoord dan een beetje praat na de vaat.
De NMBS-groep betreurt helaas wat zich voorgedaan heeft.
Men zal een speciale onderzoekscommissie in het leven roepen om de zaken van A tot Z te ontleden en er hun lessen voor de toekomst proberen  uit te  trekken.
Kortom het klassieke gepalaver en de, ook in de politiek vaak toegepaste klassieke, trucs om problemen voor zich uit te schuiven als men niet onmiddellijk een oplossing voor handen heeft.


NMBS-groep tot slot één goede raad.
Leg a.u.b. uw problemen terug meer in de handen van spoormannen en vrouwen met jaren spoorervaring.
Mensen die de knepen van het vaak kennen.
Zij zijn in staat van jullie in 5’ meer nuttige informatie te geven dan 10 audits samen in 10 jaar.
Hun inbreng zal veel meer nuttige informatie bevatten dan die van de door jullie zo geliefde “Job-Shoppers” met GSM en Lab-top voor wie vooral de kwaliteit van hun maatpak, de snit van hun haar en de kleur van……………….. hun das telt.


J. Digneffe.
Voorzitter.

 

DMC Firewall is a Joomla Security extension!